TE VROEG

 

Het is 6 augustus 2011. vervolg->



TOESPRAAK

 

Toespraak 5 juli 2011

Opening Expositie te Haarlem.

  vervolg->



TE VROEG

 

Het was nog erg donker. De nacht was weer voorbij. Vijf uur.

Ja, vijf uur... dat is wel weer erg vroeg.

Koffie zetten dan maar. De poes kronkelt gewillig om mijn been. Mauwend laat hij mij horen dat er eten moet komen. Ik kan op dat moment niet tegen dat huichelachtige geslijm. Oprotten, zeg ik hard.

 

Dat is genoeg om hem naar buiten te krijgen. Ik zet water op voor koffie en zet de termosfles met filterhouder klaar. Vier schepjes koffie. Intussen schuift de poes weer dichterbij.

Ik pak een nieuw blikje kattenvoer.

Daar is hij alweer.

GA WEG!

 

Dat zeg ik, omdat ik op zulke momenten ook wel eens op zijn poot heb gestaan. Je pakt niet alleen het blikje, maar ook een vork en het bakje. Dus mijn voeten doen dan kleine stapjes in de keuken. Zo stond ik dus op zijn poot. Gillen en boos kijken alsof het mijn schuld is.

ROT OP DUS.

 

Terwijl ik zijn bakje vul met een stinkende massa, zit hij op een afstandje te kijken. Intussen schenk ik de eerste scheut heet water in de filter. Dan schiet de poes al naar de plek waar het bakje nog niet staat. Hij ontdekt dat er nog niets is en gaat direct weer om mijn benen slijmen, miaauw miaauw. Op dat moment zet ik de ketel water weer op het vuur. Wil weer verder met het vullen van het voer bakje. Helaas. Ondanks de kleine stapjes die ik zet, zit zijn poot onder mijn voet.

 

Ik schrik en probeer erger te voorkomen, wankel en val - met blikje en in mijn hand. Mijn greep om mij te kunnen vast houden berijkt alleen het voerbakkje. Beiden spatten met een knal op mijn granieten keukenvloer uiteen.  Woedend rent de poes weer naar buiten. Overal in de keuken zit dat vieze, stinkende kattenvoer.

 

Het is nog maar tien over vijf, moet je weten.

De dag begint.

 

Eerst die troep maar opruimen. Uit ervaring weet ik dat het niet vies is, dat voer. Maar die stank. Bah. Tijdens het schoonmaken de koffie afgemaakt. Daarna weer opnieuw het nieuwe poezenbakje gevuld. Ik zoek mijn kopje van gisterenavond en schenk mijn welverdiende koffie in.


He, he... effe zitten. De koffie is goed, gelukkig. Maar bij de derde slok zit er iets in mijn mond wat geen koffie is.
Een dooie bromvlieg. Goed, dat kan er ook nog wel bij. Had ik maar, zoals elke dag, mijn kopje even moeten omspoelen.
 

En de poes ? Die kwam na een paar uur zijn eten opeten en toch weer om mijn voeten kronkelen.