Er was eens een jongetje, hij heette Jan. Hij hielp bij de kruidenier aan de overkant van de straat. Zijn oudste zus stond in de winkel en hielp klanten. Zijn jongste zus, die 2 jaar ouder was dan Jan, mocht na school helpen afwegen. Jantje hielp in de schuur. Hij sorteerde flessen en ruimde op. Dat kon hij heel flink.

Op een dag ontdekte Jan dat er op de jampotjes nog etiketten zaten met daarop een puntenzegeltje van Flipje van Tiel. Als je genoeg punten had gespaard dan kon je een boekje krijgen met de Avonturen van Flipje. Dus Jan ging met een scheermesje de punten van de jampotjes etiketten snijden. Maar dat mocht van de winkelmeneer de baas niet. "Dat wil ik niet hebben", had hij gezegd.

Maar zijn zoon, die timmerman was en niets met de winkel te maken wilde hebben, had tegen Jan gezegd dat hij het voortaan stiekem moest doen.
"Stikum? wat is dat?"
"Dat is dat je het toch doet, ook al zegt mijn vader dat het niet mag."
"Maar hoe dan?"
"Nou", zij de buurjongen, "je neemt een lege krat en zet daar alle jampotjes met zegeltjes in. Daarmee ga je naar mijn werkhok en snijdt ze daar eruit. Dat is stiekem. Mijn vader komt hier niet. Dus ziet hij het niet".

En inderdaad dat lukte erg goed. Als er een vriendje of een buurjongen jarig was had ik wel een Flipjeboekje. Dat mijn moeder de postzegels betaalde voor het verzenden van de gespaarde zegels, dat wist ik niet hoor.

Heel veel jaren later, toen de winkel werd overgenomen door een andere meneer, mocht ik als Flipje van Tiel de winkel openen. Dat was tevens mijn eerste betaalde optreden. Verdiensten: 3 potten jam van elke smaak een.

Mijn kippen leven zoals het hoort. In een kippenhok. Maar op gezette tijden mogen zij scharrelen in de tuin. Dat doen ze met plezier. Ze scharrelen onder begeleiding van de haan van hapje naar hapje. Het is een zorgzame haan die telkens als hij iets lekkers vindt dat meld bij de dames. Hij raapt het op, laat het vallen en tokkelt dan wat. Iets zelf eten komt op de tweede plaats. De dames gaan altijd voor.

Zo ook op deze eerste mooie voorjaarsdag.

Ik had de kippen voordat ze mochten los lopen eerst wat etensresten gegeven. Tijdens het wachten maakte ik een praatje met een dame die haar hond uit liet. Zij vertelde mij dat er in  het park voor mijn huis twee bouviers los liepen.

Het waren rovers vertelde zij mij. Eerder deze week waren ze al eens gepakt nadat ze een schaap hadden dood gebeten. Nu waren ze dus weer ontsnapt. Iedereen was er bang voor en zij zou de politie gaan bellen.

Intussen hadden de kippen het hapje op en mochten los. Ze genieten zichtbaar van die vrijheid. De haan voorop om alles in de gaten te houden. Nu is mijn tuin een rommeltje dus er is voldoende eetbaars te vinden. Onder elk steentje of takje is wel een torretje, pissebed, wurmpje, wat voor kippen heerlijke hapjes zijn. Achter de tuin is een dijk met gras en riet. Het kan niet op. 

Nadat ik even genoten had van mijn kleine scharrellaars ben ik naar binnen gegaan om een bakje koffie te maken. Met de beker koffie in de hand sta ik even later voor het raam en bedenk dat het vandaag mooi weer wordt. De kippen gedragen zich onrustig. Ze kakelen en rennen heen en weer. Er is gevaar, dat is duidelijk. Dat kan een poes zijn of een roofvogel. Ik kijk nog even in de lucht. Niets. Nee, het gevaar is in zicht. Twee enorme langharige bouviers rennen woest heen en weer. De kippen vliegen alle kanten op. Zo missen de honden hun doel, maar de jacht is begonnen. Ik vertrouw op mijn kippen die kunnen de boom in  vluchten. Ik vertrouw die honden niet dus ik blijf binnen.

De kippen zijn weer bij ellkaar en een van de honden zet de aanval in. Log rent hij op de kippen af. De haan spreidt zijn vleugels, maakt zich groter, doet zijn snavel naar voren, stoot een strijdkreet uit en vladdert zo snel als zijn pootjes kunnen lopen, recht op de hond af. Inplaats van schrikken en weg lopen staat de hond plotseling stil en doet zijn bek open. De haan duikt met zijn kop naar binnen. De kaken klappen dicht.

Het was kort maar krachtig. De haan kwam als een echte held op voor zijn vrouwtjes. Maar verloor.

Nu werd ik boos. Ik vloog naar buiten en de honden wilden mij nu ook aanvallen, maar mijn aggressie was groter en ze dropen af. Later vond ik in het riet van de haan nog slechts twee vleugels. De rest was op gegeten.

Zelf zou ik het toch eerst hebben gebraden.

Het was een grote gevaarlijke hond. Eigenlijk een hond die aan de ketting moet liggen. Want hij blafte naar iedereen die maar in de buurd van het erf kwam. Hij was beslist niet aardig en wilde ook niet aardig gevonden worden. Hij lag niet aan de ketting want toen dat eens was gebeurd blafte hij aan een stuk door. Als hij niet blafte dan jankte hij erbarmelijk. Dat vond iedeen dan weer zielig en zodoende liep hij los op het erf.

Hij jaagde op alles en vrat wat hij te pakken kon krijgen. Toen hij op een dag weer achter een kip aan ging kreeg hij van de knecht een trap met de klomp. Dat was zo hard dat hij jammerend in een hoekje ging zitten. Hij heeft sindsdien niet meer achter ons kleinvee aan gezeten.

Bezoekers kwamen niet verder dan het hek. De postbode kwam al helemaal niet het erf op. Die liet de post achter op het paaltje van het hek. "Dank je de koekkoek" had ie gezegd, "mij te gevaarlijk". Zo hield hij iedereen op afstand. 

Op de dag dat opa begraven moest worden was iedereen in het zwart zoals het hoort. In de keuken was het druk, iedereen was zenuwachtig en de hond kwam binnen. Mijn moeder vond dat hij stonk en weer naar buiten moest, hij had weer door de stront gerold. Daar waren de meningen over verdeeld. Vader zei dat het opa was die zo stonk. Maar moeder was ervan overtuigd dat het de hond was en droeg mijn vader op, dat beest in de stal op te sluiten. Want dat moet toch als er vreemd volk op het erf komt.

Dat was geen makkelijke klus maar met een stok en veel geschreeuw lukte het wel. Achter de gesloten staldeur bleef het beest gruwelijk blaffen. 

De zwarte mannen kwamen de kist ophalen. Opa was nog maar kort dood maar moeder vond dat het beter was dat opa zo snel mogelijk het huis uit ging. De laatste jaren was hij ook wel vervelend geweest.

De mannen schroefden de deksel vast. Zo plechtig als het maar kon werd de kist het huis uitgedragen. Dat was niet makkelijk, af en toe moest de kist rechtop en schuin, het was een gerommel van jewelste. Eenmaal buiten gekomen werd de kist op de schouders genomen. Keurig in de pas liepen de zwarte kraaien over het grindpad in de richting van het hek.

Intussen blafte de hond in de stal en je kon horen dat hij steeds wilder werd van al het gedoe op het erf.

We gingen achter de kist aan naar de weg waar de lijkwagen met open achterklep stond te wachten. Er klonk van achter glasgerinkel. De hond was ontsnapt.  Met veel geblaf en ontblote tanden vloog het beest op de voorste kraai af. Nog voordat iedereen het eigenlijk in de gaten had was het raak. Hij had zijn tanden gezet in de kuit van de doodgraver. Gillend dook de man naar zijn kuit. Met moeite probeerden de andere zwarte mannen de kist in evenwicht te houden. Mijn vader greep in en het beest liet los en vloog met de zelfde woede naar een andere kraai. Ook die kuit werd omklemt door de sterke kaken van het beest. Nu was het evenwicht helemaal uit de mannen. De kist ging eerst heen en weer en nu dreigde hij naar voren te vallen, de mannen renden naar voren om de kist nog te kunnen houden. Ze renden, omdat ze niet meer keken, recht op de lindenboom af. Met een enorme knal botste de kist tegen de boom en spatte uit elkaar.

Opa botste met zijn hoofd tegen de boom en gleed naar beneden. Kwam in zit houding aan de onderkant van de boom tot stilstand. Om hem heen lag het bezaaid met houtsplinters en planken. De mannen die vielen krabbelde op en bekommerden zich om de gebeten collega's. Vader had de hond buiten westen geslagen. Opa lag tegen de boom in zijn zondagse pak met zijn kin op de borst. Alle aandacht ging naar de gewonde dagers. 

"God allemachtig wat heb ik een honger". 

We keken om en zagen dat opa pogingen deed om op te staan. "Is er soep!?!"  Hij keek ons aan en zei "Wat staan jullie daar nou, ik wil soep godverdomme".

Ze woonden al meer dan 20 jaar samen alleen. Heel af en toe komt hun dochter nog wel eens langs. Hun zoon, waar ze nog altijd trots op zijn, komt al jaren niet meer. De verhouding tussen zijn vrouw en zijn moeder liep 15 jaar geleden spaak.

Zoals zo vaak is de vrouw de vervanging van de moeder. Nu zorgt zij voor hem en de moeder is verdrongen.

Met elkaar spreken ze er niet over. Aan vreemden vertellen ze gezamelijk vol trots dat hun zoon iets hoogs is bij T.N.O.

Met de buren hebben ze weinig of geen kontact. Er wonen nieuwe mensen, jonge gezinnen met veel lawaaierige kinderen. De oude garde waar zij toe behoorden zijn zo langzamerhand verdwenen uit hun buurtje. 

De ouderdom valt hem zwaar, hij had zijn werkkring 17 jaar geleden vroegtijdig moeten verlaten wegens rugklachten. Zelf wist hij dat hij was uitgerangeerd. Zijn enige hobby was zijn tuintje, hij was trots op zijn 7 bij 4 meter voortuin. Dan kon hij toch even het huis uit. Want zij maakte de hele dag schoon. er was altijd wel iets wat een grote beurt moest hebben. Ze had ook speciale tuinkleding voor hem aangeschaft, dat hing aan een "tuinknaapje" in de schuur. De tuinwerkschoenen stonden er onder. Op de vloer van de schuur lag het tapijt van toen ze hier kwamen wonen.

Al het gereedschap moest gewassen worden na gebruik. Eerst had hij zich daar nog aan geergerd maar later werd het een vast ritueel. Als hij klaar was met tuinieren dan meldde hij dat door het raam aan zijn vrouw. Zij zorgde dan voor een emmer sop bij de achterdeur. Met een speciale tuintheedoek droogde hij het gewassen gereedschap af. Borg het dan, op de daarvoor speciaal bestemde plaatsen, op.

Hij had nooit een tuinprijs gewonnen terwijl hij er toch elk jaar op hoopte. Het was een keurige tuin. Geen dor bloemetje of blaadje. Geen oneffenheid te vinden. Elk seizoen had zijn eigen bloemen. Als het regende zag hij op tegen de dag. Hij moest dan dingen doen in huis. Dat was vervelend. Het poetsen van het bestek (roestvrijstaal van Gero).

Het enige wat ze samen nog deelden was het gemopper op de andere mensen. Alles wordt minder. Kinderen worden niet goed opgevoed. Het is gevaarlijk buiten. Ze ergerden zich aan het taalgebruik op de radio en tv. De buitenlanders komen hier alleen maar hun hand op houden. Echte reden voor deze gedachte hadden ze niet. In hun buurtje wonen geen buitenlanders. De krant was hun enige informatie. Radio en tv deden ze al een tijdje niet meer aan. Hun enige uitje was naar de supermarkt en de bibliotheek. Daar haalden ze wat streekromans. Zelf bezaten ze geen boeken.

Nu begon ook het gesukkel met de gezondheid. Hij had last van een bevend hoofd en zijn hart sloeg wel eens over. Zij had last van haar heupen. Op een ochtend mopperde zij op hem, dat hij zo lang op de wc bleef. "De koffie word koud!". Had ze nog geroepen. Hij kwam maar niet. Hij reageerde ook niet. Toen ze ging kijken lag hij naast de pot met zijn arm op de rand en zijn hand in het water. Ze probeerde hem nog overeind te krijgen. Dat lukte niet. Ze gilde zo hard dat de buren het hoorden. Die zorgde er voor dat de ambulance werd gebeld.

Het heeft drie dagen geduurd. In het ziekenhuis stierf hij. Zonder nog iets te zeggen. De begrafenis was sober.

Een maand later stopte ook haar leven. Ze was tijdens het schoonmaken van het bestek overleden. De buurvrouw zag haar op een ochtend aan tafel zitten met het hoofd in de bestekbak.

Nu woond er een jong stel. De spullen zijn door de gemeente opgeruimd. Al de zorgvuldig gepoetste huisraad werd ongezien in een container gestort. In de tuin liggen nu gewassen grindtegels. Harde muziek schalt uit de openstaande deur. Als de deur dicht zou zijn kon je de bassen door het huizenblok nog horen.

Als de oudjes nog konden bewegen daaiden ze zich nu om in hun graf. Ze zijn alweer vergeten door de buurt. Hoewel de buurvrouw de lawaaierige muziek toch vervelender vindt dan die twee sjagerijnige oudjes.

Nu dacht ik toch net iets te horen. Net, nog geen minuut geleden. Het was een raar geluid. Een geluidje wat je wel kent, maar niet direct thuis kan brengen. Zoiets als een fietsbel, als je dat hoort dan weet je direct dat het een fietsbel is die belt. Maar in dit geval is het toch iets anders.

Wacht even nu hoor ik het weer.....................................

Je zal het niet geloven, het is een muis. Echt waar, een piepklein muisje. Onder de kast naast de kachel daar zat hij. Hij huilde. Ik zeg hij maar het kan ook een zij zijn hoor, dat weet ik niet. Ik heb het ook niet gevraagd.

Het was huilen wat ik hoorde. Maar het was zo zachtjes en anders, vandaar dat ik het niet kon thuisbrengen. Pas toen ik op mijn knieen zat en beter keek zag ik hem. Hij was echt zielig. Piepkleine traantjes druppelden uit zijn oogjes. Hij schrok wel een beetje van mij, maar hij was te verdrietig om te beseffen dat hij moest vluchten. Ik was ook vriendelijk hoor. Je gaat toch niet lelijk doen tegen iemand die huilt. Daarom vroeg ik hem waarom hij huilde.

Tussen de snikken door begreep ik dat hij niet meer terug kon naar zijn moeder. Weet je dan de weg niet meer?  vroeg ik hem. Maar nee, dat was het niet. Hij kon niet meer terug. Hij was op pad gegaan en had heel goed opgelet hoe hij had gelopen zodat hij ook de weg weer terug zou kunnen vinden. Maar nu was de boel veranderd. Hij was er bijna. 

Nu zag ik het ook.

Omdat ik vanmiddag visite kreeg heb ik schoon gemaakt in huis. Wat stoffen en stofzuigen. Daarvoor verplaats je wel eens wat. In plaats van alles wat je verplaatst ook weer terug te zetten heb ik alles gewoon laten staan. Een grote doos met papier en mijn schoenen voor de zondag stonden voor het gat in de plint. Normaal staat die doos naast de tafel. Ik stop daar gebruikt papier in.

Dus, de oplossing voor de muis was eenvoudig. De oude krantendoos weer terug op zijn plek. Het muisje keek mij heel blij aan en trippelde zonder nog wat te zeggen het holletje in. Weer terug naar huis. Dat was een belevenis voor zo'n kleine muis.

Zo ik heb de afwas gedaan. Daarna ging ik even kijken naar de plek waar het muisje was verdwenen. Wat zag ik? Er lag een piepklein reepje met een briefje er bij. Op dat briefje stond met een kriebelig handschrift geschreven: Bedankt Jan

De zoon van de kruidenier aan de overkant van de straat, was dus timmerman. Zijn leeftijd weet ik niet, want ik was te klein om daar aan te denken. Het was gewoon een aardige man. Die naast het timmeren ook vogeltjes hield. Dat was zijn hobby.

Twee vogeltjes zaten in een kooi in het huis. Maar in zijn hok was er een wand vol kooitjes. En buiten tegen het hok aan was er een volière. Het waren allerlei verschillende soorten, waarvan ik de vinken heb onthouden. Natuurlijk waren er ook kanaries. Veel van die kleine gele vogeltjes.

Hij had ook een hele mooie zwarte auto waar altijd aan gesleuteld moest moest worden. Het was een zwarte Traction een auto met mooie rondingen. Het was een van de weinige auto's die ik van dicht bij mocht bekijken.

Op een dag was ik weer buurten bij Wijnand, want het was machtig interessant allemaal. Op dit moment was er een ziekte gaande in de volière. Wijnand moest alle vogeltjes uit een bruin flesje een druppeltje medicijn geven. Dat was lastig want hoe houd je een bekje open en het vogeltje vast en nog een druppeltje in het bekje. Daar had je toch echt minstens drie handen voor nodig.

Ik bracht uitkomst. Hij gaf mij een vogeltje in mijn hand en ik hield het vogeltje op zijn rug. Met zijn linker hand hielt hij het bekje open om zo met zijn andere hand met het druppelaartje een druppeltje in het open bekje te laten vallen. De eerste vogel ging echt heel erg goed. Wijnand was blij.

Maar bij het volgende vogeltje lette ik iets teveel op het knijpbolletje van de druppelaar. Want op het moment van het knijpen in het bolletje, kneep ik met mijn kleine handje in het vogeltje. Toen deed het vogeltje het niet meer. Zijn kopje hing slap naast zijn kleine lichaam. Ik was heel erg geschrokken en verdrietig, maar in plaats dat Wijnand heel boos zou zijn bleef hij vriendelijk. Hij zij dat het niet erg was. Wel erg voor het vogeltje, maar dat gebeurt nou eenmaal.

Ik durfde natuurlijk niet meer, maar Wijnand vond dat onzin. Hij gaf mij het volgende vogeltje. Dat ging goed. Gelukkig. "Zie je wel", had hij gezegd, "je kan het heus wel." "Het kan niet altijd goed gaan, hoor".

Zo hebben we alle vogeltjes het medicijn gegeven. Ook die binnen zaten. Toen het allemaal klaar was mocht ik met een schepje een graf graven voor het dode beestje. Onder een struik in de tuin. Ik mocht het vogeltje in een klein doosje stoppen en in het kuiltje doen.

Toen ik later thuis kwam vertelde ik mijn moeder dat ik een vogeltje had dood geknepen, maar dat het niet erg was want hij had een mooi grafje gekregen. Mijn moeder was zo verstandig er geen punt van te maken en alleen maar te zeggen dat het vogeltje geen pijn had gehad en een mooi grafje had gekregen. Dat ik Wijnand goed geholpen had.
Want in mijn kopje was ik wel met die dood bezig geweest. Nu bleef het een gewone gebeurtenis.

Zomerse dag in het voorjaar.

Ik had van mijn vader een eigen hamer gekregen. Want ik wilde op momenten timmeren als hij er niet was. Dat kon dus niet. Want ik mocht nergens aankomen want ik maakte alles kwijt. Nu was mijn vader naar het Waterlooplein gegaan. Ik mocht mee op de brommer. Hij moest een onderdeel voor zijn brommer hebben. Dat zocht hij altijd op die markt in Amsterdam.

Mijn vader was zuinig, het hoefde niet voor niks maar wel zo goedkoop mogelijk. Hij had zelf ook niet veel geld hoor. Aan het eind van de week op zaterdagmiddag als hij thuis kwam van het werk gaf hij zijn lichtbruine loonzakje met geld ongeopend aan mijn moeder. Hij kreeg daaruit wat geld voor zichzelf. Daar kocht hij shag van, en af en toe een sigaar. Maar ook voor zijn brommer gebruikte hij dat. Al het geld was voor het gezin. Als hij zakgeld over had, gaf hij het weer terug. Lieve man eigenlijk nu ik daar zo over schrijf. Dat was hij ook hoor. Toen hij voor het eerst op zaterdag vrij was trakteerde hij op gebak. Dat was heel bijzonder, want gebak was duur. Dan moest het ook nog bij van Nieuwburg vandaan komen. Dat was goed gebak vond hij. Er was nog een banketbakker die lekkere gebakjes maakte maar dat was te ver weg. Dat was helemaal op Halfweg.

Maar nu waren wij op het Waterlooplein. Het was erg druk, mijn vader zei dat het altijd erg druk was. Ik vond het fantastisch. Zoveel mensen bij elkaar. Al die spullen, er was van alles. Te veel voor een klein kind om te bekijken.

Wat ik nog weet zijn de schilderijen en portretten die schots en scheef tentoongesteld stonden. Mensen die er op stonden keken je telkens aan. Als je je verplaatste dan keken ze mee. Hoe dat nou kon? Want het was toch geschilderd, dat kon toch niet bewegen. Of zouden ze echt naar mij kijken. Nee had mijn vader gezegd die kijken naar de schilder. Hij noemde een term die ik nu niet meer weet. Maar ik begreep het. Omdat mijn vader zelf ook schilderde vertrouwde ik daar op.

We kwamen terecht bij een koopman die deed alsof hij mijn vader kende. Dat zal ook wel want hij kwam vaker op deze markt. Mijn vader vertelde de man wat hij zocht. De koopman wees naar wat delen van een motor die netjes naast elkaar lagen. Nu begreep ik dat het huis van de motor van de brommer uit vier delen bestond. In één zo'n deel zat een scheurtje en daar lekte olie uit. Dus dat moest vernieuwd worden.
Deze was goed en kon gekocht worden na een nauwkeurige inspectie. De koopman zei een bedrag en mijn vader stoer als hij was noemde een bedrag lager. Later zei hij tegen mij dat dat moest, ze vragen altijd meer dan wat het waard was.
De koopman ging niet akkoord.

Ik had inmiddels een hamer gevonden en in mijn hand. Dat was ook de oplossing: "Die hamer voor je zoon er bij". Dat vond mijn vader goed. Er ging een krant om het onderdeel en mijn vader liep trots met mij aan de hand weer terug naar de brommer. Ik was ook trots, op mijn eigen hamer en mijn vader. 

Een echte eigen hamer. Ik ging direct, zodra ik Wijnand zag, mijn hamer laten zien. Hij vond hem geweldig. Jan heeft zijn eerste eigen hamer had hij gezegd.

"Nu kan ik je helpen, hé?" Had ik hoopvol gevraagd. "Dat moeten we nog zien, Jan", zei Wijnand, "Met een hamer alleen ben je nog geen timmerman."

Ik was een beetje teleurgesteld. Ik wilde zo graag met mijn hamer ook gaan timmeren. Ik kon niet wachten. Omdat Wijnand met hout bezig was, had ik hoop. Hij was bezig met het maken van een klein bankje. Het was voor in de winkel. Waar je zoals hij zei "op kon zitten maar ook op kan staan als je ergens net niet bij kon." 

Het bankje was al bijna klaar en tot mijn verbazing mocht ik toch een spijker in het hout timmeren. Dat lukte natuurlijk niet. Al snel gaf ik het op, maar Wijnand wilde daar niets van weten. Hij ging achter mij staan en deed de hamer op de juiste plek in mijn hand. Dat is aan het eind van de steel. "Het ijzer van de hamer is zwaar dat moet het werk doen." Om mijn hand kwam zijn hand en zo sloegen wij samen de spijker in het hout. Toen begreep ik hoe het moest. De volgende spijker moest ik weer alleen doen. Het was moeilijk om de hand aan het eind van de steel te houden omdat het zwaar is. Ook het mikken op de spijker was bijna onmogelijk. Maar omdat ik vond dat ik het moest kunnen, lukte het toch. Wel deed ik er veel langer over dan Wijnand. Echt helemaal zat de spijker er niet in. Maar het begin was er.

Wijnand was intussen nog wat plankjes aan het zoeken. Hij zaagde ze op maat. Ik had geen idee wat het zou worden. Als ik dat vroeg, gaf hij geen antwoord. Zo af en toe plaatste hij dan nog een spijker in het bankje, die ik er dan verder in moest slaan. Na een stuk of 6 spijkers was mijn kracht op.

"Moe?", vroeg Wijnand. "We zijn nog niet klaar hoor."
"Wat moet je dan nog maken?", vroeg ik.
"Wat is een timmerman zonder timmerkist", antwoordde hij.
Ik veerde weer op en zag dat hij allerlei plankjes op maat had liggen. Twee stuks met schuine kanten.
"Kijk, nu mag jij van deze plankjes met schuurpapier netjes de rafeltjes er af schuren."

Met een driftige precisie ging ik aan de slag. Wijnand zette een plankje in de bankschroef en schaafde met de schaaf een schuin kantje aan de plankjes. Daarna legde hij de plankjes keurig op maat bij elkaar. "Dan raak je niet in de war", zei hij. "Nu gaan we het in elkaar zetten." Hij pakte de plankjes met de schuine kanten. Daar timmerde hij de langere plankjes tegen aan. "Ik doe dit liever zelf even want dit is nog veel te moeilijk voor een leerling timmerman."Ik gaf de spijkers aan. Dan de plankjes aan de andere kant.

"Zo," zei hij, "dan nu de bodem. Dat kan jij wel weer vast timmeren." Maar dat was toch wat teveel gevraagd. Het lukte niet best en Wijnand nam het over. Vaardig verdwenen de spijkers in het hout. Het kistje zag er al echt uit.

"Nu nog de hengelsel."

"Hengsel????"

"Het handvat, waarmee je de bak kan tillen."
Dat was er snel aan gemaakt. Klaar was hij. Wijnand snuffelde nog wat rond en deed er een knijptang en een duimstok in.

"Daar moet je het maar mee doen, Jan".
"Echt voor mij?" vroeg ik.
"Ja Jan, en als je nou weer komt helpen moet je de werkkist mee nemen." 

Op één dag was ik wel heel erg rijk geworden.  

Haarlem 19 april 2013

Vanmorgen was ik aan het werk. Gewoon dingen doen. Niks moet af en het opruimen was al gebeurd. Ik moest nog een boodschapje doen. Er is altijd wel een excuus om even van het werk afgeleid te worden.

Even op de fiets de stad in, wat tegellijm kopen. Ook nog lekkere witte puntjes van de turkse bakker.

Het is toch kouder dan ik dacht en de wind ook stevig. Ik neem de snelle heen weg.

Er is werk aan de weg en moet als fietser van het fietspad af en daarna ??? zie maar..??? Op een plek waar de automobilisten werkelijk geen idee hebben wat je daar doet op hun weghelft.

Met wat schappelijke mede weggebruikers wil het wel lukken. (vier dagen later is de route beter geregeld)

De boodschap is snel gedaan en neem een andere weg terug. Het rare van Haarlem is, dat je overal betrekkelijk snel komt. Het kronkeld nogal. Het Spaarne is daar de oorzaak van. Ik fiets voor het Tylersmuseum en vind op mijn fietspad veel dik ingepakte rondkijkende toeristen. Nu ben ik een rustige fietser dus moet dat lukken.

Toch doet een van de toeristen een stapje achteruit, juist op het momend dat ik passeer.De klap was niet hard. Ze bied, net als ik, uitgebreid excuus aan. Ik moet begrijpen dat er een foto gemaakt moet worden.

Het was een foto van de opgehaalde melkbrug met een passerende zandboot. Haar familie staat aan de rand van het Spaarne. Die konden begrijpelijk niet verder achteruit vandaar dat zij die stap maakte.

Ik ga weer verder dan zie ik dat het wemeld van de toeristen. Het kan een bus zijn maar dit zijn er wel veel. Waarschijnlijk komen ze van een giganties groot binnenvaart-crousschip dat verderop in het spaarne ligt aangemeert.

Ik wil mijn weg weer vervolgen en trap weer verder. Dan ontdekt men dat ik een klompen drager ben. Wat is nu mooier dan een "klompendragendehollandsefietser" bij een ophaalbrug. Vriendelijk glimlachend heb ik een poosje staan blauwbekken op de melkbrug.

Zijn die toeristen ook weer tevreden.